میتوانی لبخندی بزنی و درست وسط ابروهای من ماشه را بکشی! یا بکارت سکوتی باشی که از دهان من آتش میگیرد روایتی از پیلهای که تن به پروانگی نمیدهد تا حماسهی شمع، خودسوزی ابلهانهای بیش نباشد میتوانی هرگز نبوده باشی که هرگز ندیده باشمت تا غزلهای عاشقی ناگفته بمانند که هرگز غزلی عاشقانه نشده باشی تا سهم من ...

دیشب گره از زلف تو وا کردم و رفتم دیوانه ای از بند رها کردم و رفتم دل حلقه ی گیسوی تو بر گردن خودداشت از گردنش این سلسله وا کردم و رفتم تا موی تو را باز پریشان نکند باد بسیار سفارش به صبا کردم و رفتم صد جور به من کردی و من هیچ نگفتم جز آن که به جان تو دعا کردم و رفتم میسوزم ازین شعلهء جان سوزکه خودر...

با خود می اندیشم که آیا بار دیگر باز می آید یا عمر من روزی اگر برگشت تا ان روز می پاید؟ گیرم که باز امد ولی آیا کدام افسون تواند بود تا جای پای سال های رفته را از چهره بزداید؟ ترسم مرا در بارش این برف نا هنگام نشناسد یکباره در خود بشکند ناباورانه دست و لب خاید بر گیرد از تن جامه پندار را در تلخی باو...

بی تونه بوی خاک نجاتم دادنه شمارش ستاره ها تسکینمچرا صدایم کردیچرا ؟سراسیمه و مشتاقسی سال بیهوده در انتظار تو ماندم و نیامدینشان به آن نشانکه دو هزار سال از میلاد مسیح می گذشتو عصرعصر والیوم بودو فلسفه شاعر:حسین پناهی

اگر می دانستم به کسی پاسخ میدهم که هماره به جهان باز می گردد، این شعله از سوختن باز می ایستاد. ـ لیکن چون هیچ کس زین اعماق زنده باز نمی گردد هرگز، ـ اگر آنچه بشنیده ام صادق است، بی هیچ ترسی از رسوایی پاسخت خواهم گفت. [«دوزخ»، دانته] ـ بگذار برویم پس، من و تو، ـ آن دم که غروب گستریده بر آسمان چون بیم...

پاییز بود! وبوی خرماهای گندیدهتفس های مان را بیمارمی کرد!ماصدای مان رادر زوزه ی گرگان وبع بع میشان گم کرده بودیم...ویادمان رفته بود نخل ها بامهر هیچ گاه آشتی نمی کنند... بین من و خروارها درس سوء تفاهم پیش آمد پاهای من در خارشترهای جنوب تاول زده بودوچوپان دروغگو تاغروب هرروز باز!! فریاد کمک سرمی داد....