میتوانی لبخندی بزنی و درست وسط ابروهای من ماشه را بکشی! یا بکارت سکوتی باشی که از دهان من آتش میگیرد روایتی از پیلهای که تن به پروانگی نمیدهد تا حماسهی شمع، خودسوزی ابلهانهای بیش نباشد xa0 میتوانی هرگز نبوده باشی که هرگز ندیده باشمت تا غزلهای عاشقی ناگفته بمانند که هرگز غزلی عاشقانه نشده باشی تا سهم...

دیشبxa0 گره ازxa0 زلف توxa0xa0 واxa0xa0 کردم وxa0 رفتمxa0xa0xa0xa0xa0xa0 دیوانهxa0ایxa0 از بند رهاxa0 کردم و رفتم دل حلقه ی گیسوی تو بر گردن خودداشتxa0xa0xa0 از گردنش این سلسله وا کردم و رفتم تاxa0 مویxa0 توxa0xa0 راxa0 بازxa0 پریشانxa0 نکندxa0 بادxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 بسیار سفارش به صبا کردم ...

با خود می اندیشم که آیا بار دیگر باز می آید xa0xa0یا عمر من روزی اگر برگشت تا ان روز می پاید؟ xa0 گیرم که باز امد ولی آیا کدام افسون تواند بود xa0 تا جای پای سال های رفته را از چهره بزداید؟ xa0 ترسم مرا در بارش این برف نا هنگام نشناسد xa0 یکباره در خود بشکند ناباورانه دست و لب خاید xa0 بر گیرد از تن...

بی تونه بوی خاک نجاتم دادنه شمارش ستاره ها تسکینمچرا صدایم کردیچرا ؟سراسیمه و مشتاقسی سال بیهوده در انتظار تو ماندم و نیامدینشان به آن نشانکه دو هزار سال از میلاد مسیح می گذشتو عصرعصر والیوم بودو فلسفه شاعر:حسین پناهی

اگر می دانستم به کسی پاسخ میدهم که هماره به جهان باز می گردد، این شعله از سوختن باز می ایستاد. ـ لیکن چون هیچ کس زین اعماق زنده باز نمی گردد هرگز، ـ اگر آنچه بشنیده ام صادق است، بی هیچ ترسی از رسوایی پاسخت خواهم گفت. [«دوزخ»، دانته] ـ xa0 بگذار برویم پس، من و تو، ـ آن دم که غروب گستریده بر آسمان چون...

پاییز بود! وبوی خرماهای گندیدهتفس های مان را بیمارمی کرد!ماصدای مان رادر زوزه ی گرگان وبع بع میشان گم کرده بودیم...ویادمان رفته بود نخل ها بامهر هیچ گاه آشتی نمی کنند... بین من و خروارها درس سوء تفاهم پیش آمد پاهای من در خارشترهای جنوب تاول زده بودوچوپان دروغگو تاغروب هرروز باز!! فریاد کمک سرمی داد....