به صرف یک دسر بعد ازمرگ تو

اگر می دانستم به کسی پاسخ میدهم که هماره به جهان باز می گردد، این شعله از سوختن باز می ایستاد. ـ لیکن چون هیچ کس زین اعماق زنده باز نمی گردد هرگز، ـ اگر آنچه بشنیده ام صادق است، بی هیچ ترسی از رسوایی پاسخت خواهم گفت. [«دوزخ»، دانته] ـ بگذار برویم پس، من و تو، ـ آن دم که غروب گستریده بر آسمان چون بیماری بیهوش روی تخت؛ ـ بگذار برویم، از میان خیابان های نیمه متروک، ـ انزوای پر همهمه ی شب های بیخوابی در هتل های ارزان یک شبه و رستوران های خاک اره پوشیده با پوسته های صدف: ـ خیابان هایی که چون نشانوند ملالت بارِ قصدی خائنانه تو را به پرسشی جان فرسا هدایت می کند ....

ادامه مطلب